جمعه ۰۱ تير ۱۳۹۷
چهارشنبه 20 دي 1396
«خنیاگران نامی» منتشر می شود
پیمان سلطانی: مدتی است کار پژوهش، ضبط و تولید پروژه ای به نام «خنیاگران نامی» را آغاز کردم که تاکنون طراحی، ساخت و مراحل مربوط به آماده سازی پنج مجموعه از این پروژه انجام گرفته.
«خنیاگران نامی» منتشر می شود

هنرنامه؛ پیمان سلطانی: مدتی است کار پژوهش، ضبط و تولید پروژه ای به نام «خنیاگران نامی» را آغاز کردم که تاکنون طراحی، ساخت و مراحل مربوط به آماده سازی پنج مجموعه از این پروژه انجام گرفته و تا آنجا که برنامه ریزی شده، قرار است هفت مجموعه در قالب هفت آلبوم از این پروژه در دسترس علاقه مندان موسیقی ایرانی قرار بگیرد.

وی ادامه داد: در این پروژه که تصور می کنم دارای ویژگی های متفاوتی در عرصه موسیقی ایرانی است به آثار مربوط به عارف قزوینی، علی اکبر شیدا، کلنل علینقی وزیری، ابوالحسن صبا و درویش خان پرداخته می شود. این در حالی است که ما در نظر داریم  مجموعه دیگری در حوزه خنیاگران گمنام موسیقی ایرانی تولید کنیم که بین هشت تا دوازده خنیاگر گمنام را در بر می گیرد. آثار این مجموعه نیز در قالب یک مجموعه واحد قرار می گیرد که می تواند برای پژوهشگران و دوستداران موسیقی ایرانی مورد توجه قرار گیرد.

سلطانی درباره ویژگی های این مجموعه آثار موسیقایی گفت: تمامی این بسته های موسیقایی ویژه، ملودی ها و آثار خنیاگران بزرگ موسیقی کشورمان را بهانه قرار داده تا بتواند از درون آنها جریان جدیدی را در ملودی پردازی با استفاده از ارکستر سمفونیک و سازهای ملی خلق کند. در واقع این کارها فقط بازسازی و تنظیم جدید آثار نیست بلکه فضایی در ترکیب از تبدیل، اقتباس، تنظیم و بازنمایی است که ملودی بهانه ای برای خلق یک کار جدید با یک ارکستر بین المللی است.

این آهنگساز در پایان صحبت هایش یادآور شد: هم اکنون کار ساخت مجموعه های مربوط به عارف قزوینی، کلنل وزیری و ابوالحسن صبا تقریبا رو به پایان است و بخش های از آن نیز ضبط شده است و بنا داریم از مهر ماه سال آینده مرحله عرضه کار به بازار موسیقی را آغاز کنیم. این در حالی است که بعد از تولید تک به تک مجموعه ها، پروژه در قالب یک بسته کامل به صورت آلبوم نیز در فرآیند بازار و فروش محصولات موسیقایی عرضه می شود.

 

بخشی از روند فعالیت ها

پیمان سلطانی آهنگساز، رهبر ارکستر، نوازنده و نظریه ‌پرداز موسیقی/ متولد ۲۷ دی ماه ۱۳۴۹ (۱۹۷۱ میلادی)، ایران. او در یک خانواده ی فرهنگی متوسط «کرمان» ی چشم به جهان گشود، در 4 سالگی از محل تولدش «تبریز» به «کرمان» و در 16 سالگی به «تهران» مهاجرت می کند.

 

وی فعالیت خود را در موسیقی، نقاشی و ادبیات از کودکی (سال ۱۳۵۶) در کارگاه موسیقی سازمان «فرهنگ ‌و هنر» و «رادیو و تلویزیون ملی ایران» آغاز کرد و سپس در حوزه‌ی گرافیک و موسیقی تحصیلات خود را ادامه داد. معلمان اولیه‌اش در دوران کودکی آقایان محمد امام، محمد حاجی‌زاده، خلیل برهانی و مادرش(فرخنده حاجی زاده- نویسنده و شاعر) بودند.

وی در سال ۱۳۶۶ به تهران عزیمت کرد و از محضر اساتید برجسته‌ای چون فرامرز پایور، مجید کیانی، هوشنگ ظریف و ... در زمینه‌ی نوازندگی سنتور، تار و سه‌تار بهره گرفت و در عرصه‌ی آهنگسازی، رهبری ارکستر، هارمونی، کنترپوان، ارکستراسیون و فرم نزد دکتر محمدتقی مسعودیه، فرهاد فخرالدینی، پروفسور امانوئل ملیک‌ اصلانیان، پروفسور توماس کریستین داوید، پروفسور یوری داویتیان و ... موسیقی را فرا گرفت.

وی از سال ۱۳۶۷ به تدریس در حوزه‌ های نوازندگی، مبانی آهنگسازی، آشنایی با مکتب ‌ها، جنبش ‌ها و جریان ‌های موسیقی قرن بیستم، شناخت موسیقی، تاریخ موسیقی، تلفیق شعر و موسیقی، روش های نوین آواز خوانی، فلسفه‌ی موسیقی معاصر و ... پرداخت و از سال ۱۳۶۸ با اجرای کنسرت‌، خلق آثار موسیقی، سخنرانی،  اجرای پرفورمنس، برگزاری مستر کلاس و ورک شاپ و هم‌چنین تالیف مقاله، نقد و پژوهش موسیقی در داخل و خارج از کشور فعالیت‌های خود را گسترش داد.

سلطانی از سال ۱۳۶۸ سرپرست گروه موسیقی"شبان‌رود" و سرپرست گروه موسیقی"شنیدستان" بود و تا سال ۱۳۷۸ این دو ارکستر را اداره می‌کرد.

همچنین در سال ۱۳۷۲ انجمن موسیقی "آغاز" را تشکیل داد و برای پنج سال مدیریت آن را عهده‌دار بود. در سال ۱۳۷۱ برای تدریس به مرکز آموزشی "سوره" (برای تدریس در حوزه‌ی نوازندگی، تئوری موسیقی و سلفژ) دعوت شد و دو سال فعالیت خود را در آن‌جا ادامه داد. سلطانی در سال 1371 در اولین دوره از فعالیت

ارکستر مضرابی به رهبری و سرپرستی حسین دهلوی با این گروه به عنوان نوازنده همکاری کرد.

او مدیریت اولین صداخانه‌ی موسیقی ایران در سال ۱۳۷۶ در فرهنگسرای سرو را عهده‌دار بود و عضویت در «انجمن روزنامه‌نگاران و خبرنگاران ایران» از ابتدا تا زمان انحلال، عضویت در فدراسیون بین‌المللی روزنامه‌نگاران IFJ و مدیریت و بنیان‌گذاری «انجمن آهنگسازان معاصر ایران» در فاصله‌ی سال‌های ۱۳۸۰ تا ۱۳۸۳ را عهده‌دار بود و همچنین از سال ۱۳۸۳ عضو «کمیته‌ی بین‌المللی ایکوم» و مدیر «کارگروه موسیقی ایکوم (ICOM) و (CIMCIM) در ایران» است. وی همچنین مدیر موزه‌ی موسیقی «آواها و نواها»ی شیراز از سال ۱۳۸۲ تا ۱۳۸۵ بود و در سال ۱۳۸۳ عضو انجمن منتقدین و پژوهشگران موزه‌ی هنرهای معاصر ایران بود و از سال ۱۳۸۳ مدتی در دانشگاه هنر به عنوان استاد به تدریس اشتغال داشت. وی از سال 1393 عضو افتخاری کانون نویسندگان ایران می باشد.

 

پیمان سلطانی با همکاری سازمان میراث فرهنگی کشور و کمیسیون ملی یونسکو در ایران در سال ۱۳۸۲ ارکستر سمفونیک "تخت جمشید" (پرسپولیس) را تشکیل داد که یک سال پس از تشکیل ارکستر، نام آن به ارکستر "ملل" تغییر کرد و  از سال ۱۳۸۴ ارکستر را خصوصی کرده و با بودجه‌ی شخصی آن‌ را اداره کرد.

وی از سال ۱۳۸۲ به عنوان رهبر دائمی ارکستر سمفونیک "ملل" فعالیت داشته است. سلطانی در سال های پایان دهه ی هشتاد مجموعه ی آثار کلنل علینقی وزیری(پدر موسیقی نوین ایران) را در موزه موسیقی ایران راه اندازی کرد.

او همچنین در عرصه‌ هایی دیگر چون گرافیک، شعر، ادبیات و فلسفه فعالیت‌های مستمری داشته است. وی در زمینه‌ی فلسفه و زیبایی‌شناسی هنر، محضر دکتر رضا براهنی را درک کرده و از جمله شاگردان شاخص وی به‌ شمار می‌رود.

علاوه بر این از آموزش‌های دکتر منوچهر بدیعی، در زمینه‌ی فلسفه و تاریخ معاصر و از محضر هوشنگ ابتهاج در زمینه‌ی تلفیق شعر و موسیقی و عروض و قافیه بهره برده‌ است.

او سردبیر فصلنامه‌ی موسیقی "سُرنا" و بولتن موسیقی "چنگی"، مدیر هنری و مسئول صفحه‌ی شعر مجله‌ی ادبی- هنری "بایا"، جنگ ادبی "گفتمان" و نشریه‌ی "قال‌ و مقال" بوده است.

همچنین به ‌عنوان مدیر هنری و گرافیست موسسه‌ های انتشاراتی "ویستار"، "دریچه"، "آگرا" و "جامه‌دران" از سال ۱۳۷۵ تاکنون فعالیت داشته است.

 

از این موسیقی‌ دان تاکنون بیش از ۲۰۰ مقاله، گفتگو، یادداشت، نقد و ... در حوزه‌ی موسیقی و نقد ادبی منتشر شده است.

هشت آلبوم موسیقی از جمله "راپسودی بختیاری"، "ایران جوان"(سرودها و تصنیف های ملی-میهنی)، "عاشق می شویم"، "گفت وشنید"(نظامی خوانی)، "وَشتَن"(سعدی خوانی)، "خیام خوانی" و ... از آثار وی منتشر شده است. آلبوم "ای انسان" و "میهنم سلام" مراحل انتشار را طی می کنند. او اولین کتاب نقد موسیقی با نام "خنیاگری" را در سال ۱۳۸۱ نیز منتشر کرده است.

درحال‌حاضر، چند آلبوم و کتاب دیگر از وی نیز در دست انتشار است.

مجموعه‌ی صدای شاعران با همکاری شاعران معاصر (همچون سیمین بهبهانی، رضا براهنی، حسین منزوی، محمدعلی سپانلو، علی باباچاهی، عمران صلاحی، محمد مختاری، منصور اوجی، جواد مجابی، بیژن جلالی و ...) به همراه موسیقی پیمان سلطانی در حال آماده‌سازی و انتشار است.

کتاب آموزش تار و سه‌تار، روش‌های نوین ارکستراسیون، آشنایی با موسیقی مینی مالیسم، گزیده ی گفتگوها و ... از وی در دست انتشار است.

از آثار شنیداری وی می‌توان به راپسودی‌ها، کوارتت‌ها، مجموعه‌ی موسیقی سمفونیک بر روی شعر شاعران کلاسیک ایران، عاشقانه‌ها، آثار ملی-میهنی و وطنی‌ها، موسیقی‌های اعتراضی و اجتماعی، آرش کمانگیر، منظومه‌ی بابک ، ایرانه ‌خانم، خسروانی‌ها، گفت و شنید، وَشتَن، آزادی، ایران جوان(وطنم)، خیامی دیگر، سوئیت ‌سمفونیک‌ها، نسیان، ای انسان، مجموعه آثار برای آنسامبل سازهای ملی ایران، مجموعه‌ی موسیقی برای کودکان، رقص شرقی، یادگار لیلی، زنانه‌ی پارسی و ... اشاره کرد.

از جمله فعالیت های دیگر وی:

همکاری با بیش از صد خواننده ی ایرانی

طراحی، چاپ و نشر تمبرهای یاد بود هنرمندان ایرانی با همکاری اداره پست ایران

جمع آوری و پژوهش موسیقی قالیباف خانه های ایران

آموزش موسیقی به کودکان در نیمه اول دهه ی هفتاد

راه اندازی اولین موزه موسیقی آنلاین که در همان سال اول فعالیت متوقف شد.

ساخت و اجرای ماسک گچی از چهره ی موسیقیدانان پیشکسوت.

ساخت راپسودی بر اساس موسیقی تمام اقوام ایرانی برای کوارتت و ارکستر زهی.

ساخت آثار سمفونیک بر اساس لالایی های ایرانی.

 

پیمان سلطانی داور جشنواره‌های متعددی در بخش ‌های فرهنگی– هنری و موسیقی بوده است. همچنین نشست‌ ها و مراسمی را در حوزه‌های موسیقی زنان و تجلیل از هنرمندان پیشکسوت و نقد موسیقی برگزار کرده است. او هم‌چنین پژوهش‌هایی در تاریخ موسیقی و موسیقی فولکلور ایرانی انجام داده و در برنامه های رادیویی و تلویزیونی به عنوان کارشناس و منتقد در راستای معرفی موسیقی ایران و جهان شرکت کرده است.

پیمان سلطانی در نوشته‌های موسیقایی، فلسفی و انتقادی پیشین‌اش، پیرو دیدگاه فلاسفه‌ی تحلیلی (اگزیستانسیالیست‌) بوده و در آثار موسیقایی‌اش ابتدا از آهنگسازان (مدرنیست و پست‌ مدرنیست) پیشرو و آهنگسازان مکتب دارمشتات پیروی می‌کرده، اما چند سالی است که در آثارش موضوع هویت، اومانیسم، انسان شناسی و آیین ساختارگرایی را جستجو می‌کند و تلاشش نوشتن آثار خلاق بدون مرز با حفظ هویت ملی است. وی معتقد است که اعتراض به واقعیت بخشی از قطعه ی خلاق اثر هنری را تشکیل می دهد، چرا که در جامعه ی طبقاتی بسیاری از منافع از او دریغ شده است. او معتقد است هر گرایش نویی در هنر با شورش آغاز شده است و اینکه هنرمند باید تخیل اش را از محدودیت ها رها کرده و خود را در انحصار هیچ تضمینی قرار ندهد.

Peyman Soltani, composer, conductor, musician and music theorist, was born in Tabriz on January 17th, 1971 in a cultured middle-class family originally from Kerman. He was four when his family moved back to Kerman and then at the age of 16 they all immigrated to Tehran.

He embarked on his career in music, painting and literature at an early age (1978) by attending workshops held in the Culture and Art Organization and the National Iranian Radio & Television. Later on he proceeded with his studies in the fields of graphics and music. His childhood teachers were Mohammad Emam, Mohammad Hajizadeh, Khalil Borhani, and his mother, Farkhondeh Hajizadeh (a writer and poet).

After his immigration to Tehran in 1988, he learned to play the Iranian musical instruments santoor, tar, and setar from prominent musicians such as Faramarz Payvar, Majid Kiani, Hooshang Zarif, etc. He also learned composition, conducting, harmony, counterpoint, orchestration and form from Dr Mohammad Taghi Masoudieh, Farhad Fakhreddini, Professor Emanuel Malik Aslanian, Professor Thomas Christian David, Professor Yuri Davitian, etc.

He has been teaching music, fundamentals of musical composition, introduction to schools, movements and trends of music in the 20th century, understanding music, history of music, combination of music and poetry, new methods of singing and philosophy of contemporary music since 1989; since 1990 he has expanded his career by staging concerts, composing music, lecturing, performing, holding master classes and workshops in addition to publishing articles, reviews and music research in Iran and abroad.

Soltani supervised and managed Shabanrood and Shenidastan music groups from 1990 to 2000. He also established Aghaz Music Association in 1994 and managed it for five years. In 1993 he was invited to teach music, music theory and solfege in Sooreh Educational Center and worked there for two years. Soltani played in the first round of the plectrum orchestra managed and conducted by Hossein Dehlavi in 1992.

In 1998 he became the manager of the first Iranian music house in Sarv Cultural Center. He was a member of the Association of Iranian Journalists from its establishment to its closure, and a member of the International Federation of Journalists. He founded and managed the Association of Contemporary Iranian Composers from 2002 to 2005. He has been a member of the International Committee for Museums and Collections of Instruments and Music (ICOM) since 2005 and the manager of the ICOM Committee for Music in Iran. He was the curator of the Avaha & Navaha Music Museum in Shiraz from 2004 to 2007. He was a member of the Association of Reviewers & Researchers of the Tehran Museum of Contemporary Arts in 2005 and has sporadically taught in Tehran University of Art since 2005. He has been an honorary member of the Iranian Writers' Association since 2015.

In 2004 Peyman Soltani founded Takht-e-Jamshid (Persepolis) Symphonic Orchestra, collaborating with Iran Cultural Heritage Organization and the Iranian National Commission for UNESCO. The orchestra was renamed Mellal Symphonic Orchestra a year later, and it has been privately funded and managed by Soltani since 2006.

He has been the permanent conductor of Mellal Symphonic Orchestra since 2004. In the late 2000's, Soltani inaugurated a section in the Music Museum of Iran for collections of Colonel Alinaghi Vaziri's works (the father of Iranian modern music).

He has also been actively involved in other fields such as graphics, poetry, literature and philosophy. He learned aesthetics and the philosophy of art from Dr Reza Baraheni and is considered one of his distinguished students.

He learned contemporary philosophy and history from Dr Manoochehr Badiee and combination of poetry and music, prosody and rhyme from Hooshang Ebtehaj.

He has been the chief editor of Sorna music quarterly and Changi music bulletin; art director and the feature writer of the poetry section of Baya literary/art journal, Gofteman literary anthology and Ghal-o-Maghal periodical.

He has been the art director and graphic designer for Vistar, Daricheh, Agra and Jamehdaran publishing institutes since 1997.

Soltani has published over 200 articles, interviews, notes and reviews in the fields of music and literary criticism.

He has produced eight music albums namely Bakhtiari Rhapsody, Iran-e-Javan (national/patriotic songs), We Fall in Love, Goft-o-Shenid (Dialog; Nezami's poetry), Vashtan (Saadi's poetry), Khayyam's poetry, etc. Ey Ensan! (Hey Man!) and Mihanam Salam (Greetings to My Homeland) albums are to be released soon. He published Khonyagari, the first-ever book on musical criticism in Iran in 2003.

Currently, he has several books and albums to put out.

A collection of contemporary poets' readings (such as Simin Behbahani, Reza Barahani, Hossein Monzavi, Mohammad Ali Sepanlou, Ali Babachahi, Emran Salahi, Mohammad Mokhtari, Mansoor Owji, Javad Mojabi, Bijan Jalali, etc.) together with Peyman Soltani's music is being prepared for production.

How to Play Tar and Setar, New Orchestration Methods, Introduction to Minimalistic Music and Excerpts from Interviews are his books to be published soon.

His compositions include rhapsodies, quartets, a collection of symphonic music on Iranian classic poetry, lovesongs, national/patriotic songs, social and protest music, Arash-e-Kamangir (Arash the Archer), Babak's Narrative Poem, Iraneh Khanom (Lady Iraneh), Khosravaniha, Goft-o-Shenid (Dialog), Vashtan, Azadi (Freedom), Iran-e-Javan (Vatanam; My Homeland), Another Khayyam, symphonic suites, Nesyan (Amnesia), Ey Ensan! (Hey Man!), collections for national Iranian musical instruments ensemble, a music collection for kids, Oriental Dance, Leyli's Legacy, Persian Femininity, etc.

His other activities include:

*Collaborating with over a hundred Iranian singers.

*Designing and publishing commemorative stamps for Iranian artists in collaboration with Iran Post Company.

*Collecting and studying the music sung in Iranian carpet weaving workshops.

*Teaching music to children in early and mid 1990’s.

*Launching the first online music museum which was discontinued in the very first year.

*Making plaster masks of noted Iranian musicians.

*Composing rhapsodies for string quartets and orchestras based upon all Iranian ethnic musics.

*Composing symphonic music based upon Iranian lullabies.

Peyman Soltani has judged in several music, culture and art festivals. He has also held meetings on women's music and conducted ceremonies to pay tribute to noted musicians. He has done research in the history of music and Iranian folk music. He has participated in radio and TV shows as an expert reviewer to promote Iranian and world music.

Formerly he advocated analytical (existential) philosophers in his music and philosophical reviews. In his music, he initially followed pioneering modern and postmodern composers, particularly those belonging to Darmstadt School. In recent years, however, he has been searching for identity, humanism, understanding human nature and structuralism in his works and he endeavors to compose creative music without borders, yet adhering to his national identity. He believes protest against reality comprises the creative core of a work of art because in a class conscious society the artist is mostly deprived of his/her real privileges. He believes every novel approach to art starts with rebellion and the artist has to free his/her imagination from any restrictions and avoid being monopolized in any way.

 




مطالب دیگر این گروه
ششمین جشنواره سایت ها و وبلاگ های موسیقی هم امسال برگزار می شود پیکر استاد مصطفی کمال پورتراب تشییع شد بیست و ششمین نشست پلک تهران گروه اورانوس در تالار رودکی به روی صحنه می‌ رود پیمان سلطانی به نوشته های سیاوش بیضایی واکنش نشان داد برگزاری دوره‌ی مقدماتی «مردم شناسی موسیقی و اتنوموزیکولوژی» محمد سعید شریفیان تکذیب کرد آغاز کلاس های گروه کر امیرآهنگ هاشمی از 24 اسفند اولین کنسرت خارجی گروه کر شهر تهران کنسرت رامین بحیرایی و حمید فولادگران در مالزی
مطالب مرتبط
پیمان سلطانی به نوشته های سیاوش بیضایی واکنش نشان داد مرتضی ندایی مستند ساز درگذشت گزارش اختتامیه جشنواره سایت ها و وبلاگ های موسیقی گزارش تصویری جشن ده سالگی مجله گفتگوی هارمونیک استقبال بی نظیر علاقمندان موسیقی از جشن ده سالگی مجله گفتگوی هارمونیک «ایده» میزبان نمایشگاه گروهی نگارگری شد احمد ابراهیمی استاد آواز ایرانی درگذشت پیمان سلطانی همراه با غفار ذابح به اجرای موسیقی پرداختند